تمام و كلام

یاد مرا بر باد داد

رشته ی ریشه های هوا

حالا که حرف از کلام و

كلام از کام نمی افتد

کامه را به انتها می کشم

از شب و انتطار و انتهای حرف

می رسم به تن و تب و انحنای لب

از صبري لبريزاز خالی سر می روم

پروازی در امتداد لام تو تا کام ای کلام تمام

ای تمام کلام من ممتد شده در لوای کام

از لوای کلام تمام، تمام می روم تا قوام صدام

ای کلام ای همیشه حرف لام تا کام

کلام و صدا و سکوت و هوام در لوای کلام تمام.

 

سهراب رحیمی